Jak zostałam szydełkowym dealerem i dlaczego moje życie wymknęło się spod kontroli

We wcześniejszym wpisie wspominałam o kapciach, które zrobiłam na szydełku. Były ciepłe, wygodne i udowodniły mi, że szydełko to nie tylko narzędzie tortur dla początkujących, ale i brama do świata nieograniczonych możliwości. Kiedy skończyłam moje arcydzieło obuwnicze, zostałam z resztką testowej włóczki – za mało na kolejny ambitny projekt, ale zdecydowanie za dużo, żeby po prostu ją zignorować.

Zaczęłam więc przeglądać internet w poszukiwaniu inspiracji i odkryłam amigurumi – czyli urocze, ręcznie robione pluszaki, które mają w sobie tyle uroku, że można by nimi zastąpić wszystkie terapeutyczne koty na świecie. Obejrzałam całe dwa filmiki dla początkujących i doszłam do wniosku, że jestem już absolutnym ekspertem. No bo ile to może być roboty?

Postanowiłam zrobić misia. Wzorowałam się na słynnym misiu Mr. Beana, ale bez odpowiednich kolorów postawiłam po prostu na „uniwersalną interpretację misia” – czyli taki kształt, że jeśli ktoś bardzo chce, to uzna go za misia, ale jeśli spojrzy drugi raz, to zaczyna się zastanawiać, czy to przypadkiem nie nietoperz po ciężkiej nocy.

Ku mojemu zdziwieniu, znajomi uznali, że mój misio jest „uroczy w swoim specyficznym stylu” i zamiast uciekać w popłochu, zaczęli składać zamówienia na własne pluszaki. Wtedy popełniłam pierwszy błąd: powiedziałam „jasne, zrobię wam więcej!”.

Internet okazał się nieskończoną kopalnią wzorów, pomysłów i projektów, od których człowiek dostaje szydełkowego ADHD. Króliczki, kotki, smoki, ośmiornice, węże, a nawet szydełkowe wersje jedzenia! Tak, ludzie robią na szydełku awokado, jajka sadzone i całe zestawy sushi! A ja, w swej naiwności, myślałam, że pluszaki to tylko misie i króliczki.

Ostatecznie doszłam do jednego wniosku:

Potrzebuję więcej włóczki. Dużo więcej włóczki. Może nawet całej hurtowni.

Także jeśli ktoś mnie szuka, to pewnie siedzę po uszy w nowym zamówieniu i rozważam, czy szydełkowy Godzilla to projekt na moje obecne umiejętności.